داداش 5555 خادم امامزاده محمد عابد اراک

 خدایا یک هفته است که از عتبات عالیات برگشته ام

و فقط تو میدانی که چقدر به این زودی دلتنگ حرم

امامان شده ام

خدایا توفبق بده چهارم آبان یعنی عرفه در سرزمین

 کربلا باشم  

تقدیم و عذرخواهی به آنانی که از ارسال پیامک

  بدون اجازه آنان دلخور و ناراحت میشوند

سال جدید را خدمت همه ایرانیان عزیز تبریک عرض مینمایم

جای شما خالی خداوند به بنده و خانواده ام توفیق عنایت فرمود و هنگام

سال تحویل در حرم مطهر حضرت عباس (ع) شرف حضور داشتم

لحظات سال تحویل ، لحظات بسیار روحانی و غیر قابل وصف بود

امیدوارم همه به همه  عاشقان اهل بیت توفیق زیارت عتبات عالیات نصیب گردد

و ساعت دو و پنجاه دقيقه ايران در حرم با صفاي امام علي (ع) به ياد همه دوستان و عزيزان بودم

روز اول عيد هم در مسجد كوفه و مسجد سهله خيلي لذت معنوي بردم

سالروز شهادت امام محمد باقر

عليه السلام

آهنگ عاشق شدن

شرح پریشانی

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید

 قصه ی بی سر و سامانی من گوش کنید

 داستان غم و تنهایی من گوش کنید

 گفتگوی من و حیرانی من گوش کنید

 شرح این آتش جانسوز نگفتن تا کی

 سوختم , سوختم این سوز نهفتن تا کی

 روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم

 ساکن کوی بت اربده جویی بودیم

 عقل و دین باخته دیوانه ی رویی بودیم

 یسته ی سلسه ی سلسه مویی بودیم

 کس دران سلسه غیر از من و دل بند نبود

 یک گرفتار از این جمله که هستند نبود

 نرگس غمزه زنش اینهمه بیمار نداشت

 سنبل پر شکنش هیچ گرفتار نداشت

 اینهمه مشتر ی و گرمی بازار نداشت

  یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت

 اول آنکس که خریدار شدش من بودم

 باعث گرمی بازار شدش من بودم

 عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او

 داد  رسوایی من شهرت زیبایی او

 بسکه دادم همه جا شرح دل ارایی او

 شهر پر گشت زغوغای تماشایی او

 این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد

 کی سر برگ من بی سرو سامان دارد

 چاره اینست وندارم به از این رای دگر

 که دهم جای دگر دل به دل آرای دگر

  چشم خود فرش کنم زیر کف پای دگر

 بر کف پای دگر بوسه زنم جای دگر

 بعد ازاین رای من اینست وهمین خواهد بود

 من براین هستم و البته چنین خواهد بود

 پیش او یار نو و یار کهن هردو یکی است

 حرمت مدعی و حرمت من هردو یکی است

 قول زاغ و غزل مرغ چمن هردو یکی است

 این ندانسته که قدر همه یکسان نبود

 به ذغن مرتبه ی مرغ خوس الحان نبود

 چون چنین است پی یار دگر باشم به

 چند روزی پی دلدار دگر باشم به

 عندلیب گل رخسار دگر باشم به

 مرغ خوش خوان گلزار  دگر باشم به

 نرگسی کو که شوم بلبل داستان سازش

 سازم از تازه جوانان وطن ممتازش

 آنکه بر جانم از او دم به دم آزاری هست

 می توان یافت که بر من زمنش یاری هست

 از من وبندگی من اگرش عاری هست

  بفروشد  که به هر گونه خریداری هست

 یه وفاداری من نیست دراین شهر کسی

 بنده ای همچو مرا هست خریدار بسی

 مدتی بر ره عشق تو دویدیم بس است

 راه صد بادیه ی درد بریدیم بس است

 قدم از راه طلب باز کشیدیم بس است

 اول و آخر این مرحله دیدیم بس است

 بعد از این ما و سر کوی دل آرای دگر

 با غزالی به غزل خوانی و غوغای دگر

  تو مپندار که مهر از دل محزون نرود

 آتش عشق به جان افتدو بیرون نرود

 وین محبت به صد افسانه و افسون نرود

 چند کس از تو و یاران تو آزرده شود

 دوزخ از مهر تو و این طایفه افسرده شود

  ای یار چند به کام دگرانت بینم

 سرخوش و مست زجمع دگرانت بینم

 مایه ی عیش و مرام دگرانت بینم

 ساقی مجلس عام دگرانت بینم

 تو چه دانی که شدی یار, چه بی باکی چند

 چه هوس ها که ندارد , هوسناکی چند

 یار این طایفه ی خانه بر انداز مشو

 از تو حیف است به این طایفه دمساز مشو

 می شوی شهره , به این فرقه , هم آواز مشو

 غافل از لعب حریفان دغل باز مشو

 به, که مشغول به این شغل نسازی خود را

 این نه کاری است , که ببازی خود را

 در کمین تو بسی عیب شماران هستند

 سینه پر درد زتو سینه فکاران هستند

 غرض اینست که در قصد تو یاران هستند

 باش مردانه که ناگه, غفایی نخوری

 وقت خوش , خود باش که پایی نخوری

 گرچه از خاطر وحشی هوس روی تو رفت

 وز دلش آرزوی قامت دلجوی تورفت

 شد دل آزرده و آزرده  دل از کوی تو رفت

 با دل پر گله از نا خوشی خوی تو رفت

 حاشاالله که وفای تو فراموش کند

 سخن مصلحت آمیز کسان گوش کند

                           وحشی بافقی

دوست داشتن از عشق برتر است. عشق تملک معشوق است و دوست داشتن تشنگی محو شدن در دوست»

                                                                                                      دکتر علی شريعتی

به نام حضرت دوست

دوستان و یاران عزیز سلام. خوشحالم از اینکه بهانه ای پیش آمد تا در خدمت شما عزیزان باشم. در این پست هم هدیه ناقابل برای دوستداران صدای آسمانی نغمه گر عشق تهیه کرده ام که امیدوارم با خواند و دیدن آن لذت ببرید. امیدوارم در آینده ای نزدیک بتوانم در مورد زیبایی های بیشمار این اثر جدید استاد با مطالبی به خدمت برسم.

هزاران لاله و گل در جهان بی .......همه زیبا به چشم دیگران بی

آلاله ی مو به زیبایی در این باغ ........سرافراز همه آلالیان بی

ارادتمند شما گلپونه ها

قلندروار

امشب به کویت آمدم  دانم که در وا می کنی

لیلای من باشد عیان در هر زمان در هر مکان

زاهد چرا بهر نشان  هی لا و الا می کنی

ای دل بیاموزی اگر راه درست عاشقی

با هرچه او قسمت کند صبر و مدارا می کنی

هی هلا هلا  مست قلندر

هی هلا هلا  مست قلندر

هی هلا هلا  مست قلندر

هی هلا هلا  مست قلندر

این چرخه می چرخد بسی بهر حساب هر کسی

یک روز جبران می کند جوری که با ما می کنی

آشفته بازاری مکن ای دزد مادرزاد دل

صد حلقه می پیچی به هم تا یک گره وا می کنی

                                                                تا یک گره وا می کنی

گه در تماشاخانه ی قسمت مرا بازی دهی

گه نقش های خویش را

گه نقش های خویش را در من تماشا می کنی

                                                              در من تماشا می کنی             

آیینه دل

 یک روز از هم می درم این پرده ی تزویر را

یک روز می پیچم به هم سررشته ی تقدیر را

آیینه ی دل بشکنم تا وقت دیدار رخش

صد بار حک سازم به دل تکرار این تصویر را

در حلقه ی دیوانگان پیر خرد بهر نشان

پیچید دور گردنم این حلقه ی زنجیر را

یک روز از هم می درم این پرده ی تزویر را

یک روز می پیچم به سررشته ی تقدیر را

در مذهب آیینه ها جایی ندارد کینه ها

برخیز و برچین از جبین این ظلمت شبگیر را

ای ریسمان حلاج را از دار بالاتر بکش

بر سردر خورشید زن تندیسه ی تکبیر را

ای ریسمان حلاج را از دار بالاتر بکش

بر سردر خورشید زن تندیسه ی تکبیر را

می گفت گل با بلبلی اینجا نمی لرزد دلی

بر دشنه ی منقار زن گلبانگ بی تأثیر را

یادش بخیر آن صبحدم دستانمان در دست هم

آهسته می گفتی به من آن خواب بی تعبیر را

در حلقه ی دیوانگان پیر خرد بهر نشان

پیچید دور گردنم این حلقه ی زنجیر را

یک روز از هم می درم این پرده ی تزویر را

یک روز می پیچم به سررشته ی تقدر را ...

پای پیاده

پای پیاده می رود

قافله ی نگاه من

تا برسد به چشم تو

ای مه شامگاه من

                     ای مه شامگاه من

                                          مه شامگاه من

پای پیاده می رود  قافله ی نگاه من

تا برسد به چشم تو ای مه شامگاه من

هزار حرف گفتنی دارم و دم نمی زنم

کاش خودت بخوانی از پنجره ی نگاه من

پای پیاده می رود  قافله ی نگاه من

تا برسد به چشم تو ای مه شامگاه من

شب است و شب

و سایه ها

و جغدها خرابه ها

میان این سیاهه ها فقط تویی پناه من

وقت سفر عزیز من ساز به دست من نده

اسیر مویه می شود مخالف سه گاه من

                                           مخالف سه گاه من

پای پیاده می رود  قافله ی نگاه من

تا برسد به چشم تو ای مه شامگاه من

                                            ای مه شامگاه من

پای پیاده می رود  قافله ی  نگاه من

تا برسد به چشم تو ای مه شامگاه من

                                            ای مه شامگاه من

اگر چه رفته ای ولی قصه ی عشق ماندنی است

یاد تو مانده تا ابد در دل بی گناه من

                                           دل بی گناه من

                                                            دل بی گناه من

پای پیاده می رود  قافله ی نگاه من

تا برسد به چشم تو ای مه شامگاه من ...

سلسله مو

پیش آن سلسله مو مشت ما واشده بود

وسط این همه کوه تیشه رسوا شده بود

پیش آن سلسله مو مشت ما واشده بود

وسط  این همه کوه تیشه رسوا شده بود

همه بر ساحل عشق تشنه می رقصیدند

روح مرموز عطش مثل دریا شده بود

همه بر ساحل عشق تشنه می رقصیدند

روح مرموز عطش مثل دریا شده بود

باز غوغا شده بود

                      باز غوغا شده بود

بهترین لحظه ی عشق با تو پیدا شده بود

بهترین لحظه ی عشق با تو پیدا شده بود

باز غوغا شده بود

                       باز غوغا شده بود

گرچه ای دف زن مست شیشه ی باده شکست

یک بغل مستی و نور قسمت ما شده بود

دیدم اهریمن شب در شب کشتن خویش

آنقدر می زده بود تا اهورا شده بود

رفته بودم به برش پیرهن پاره کنم

یوسف از فرط جنون چون زلیخا شده بود

                                                   چون زلیخا شده بود

گرچه ای دف زن مست شیشه ی باده شکست

یک بغل مستی و نور قسمت ما شده بود

دیدم اهریمن شب در شب کشتن خویش

آنقدر می زده بود تا اهورا شده بود

رفته بودم به برش پیرهن پاره کنم

یوسف از فرط جنون چون زلیخا شده بود

                                                   چون زلیخا شده بود

باز غوغا شده بود

                      باز غوغا شده بود ...

مشرق مطلق

نام تو شد روشنی ذکر خموشان

هلهله و هروله کوزه به دوشان

این همه تصویر تویی در شب روشن

تا که ببینند تو را آینه پوشان

حلقه ی گل حلقه ی دف حلقه ی گیسو

حلقه به حلقه است شب حلقه به گوشان

حلقه ی گل حلقه ی دف حلقه ی گیسو

حلقه به حلقه است شب حلقه به گوشان

حلقه به حلقه است شب حلقه به گوشان

دامنه ی عشق تو چون دامن دریا

آمدنم سوی تو چون رود خروشان

از دم تو زنده شود هستی عیسی

آب بقا را ز لبت شعله بنوشان

                                   شعله بنوشان

                                                   شعله بنوشان

با خط می بر در و دیوار نوشتم

چشم تو و حادثه باده فروشان

من اگر آن مغربی ام مشرق مطلق

جان مرا جامه ای از نور بپوشان

کیستی ای بر همگان  سر سرآمد

کز همه جا می شنوم نام محمد ...

بوی زنجیر

گرچه از شش جهت دچار توام

باز بیتاب و بی قرار توام

از تو هیچم سر فراغت نیست

هرچه آیینه ای غبار توام

هرچه آیینه ای غبار توام

ادب بندگی می آموزم

جلوه های خدای دار توام

تا در آغوش مرگ می لغزم

زنده می دارد انتظار توام

زنده می دارد انتظار توام

می  فروشت حرام کرده به من

می  فروشت حرام کرده به من

از ازل تا ابد خمار توام

اولین جلوه ی جنون منی

آخرین فرصت قمار توام

بوی زنجیر در مشام منی

بوی زنجیر در مشام منی

نام گل بر لب بهار توام

نام گل بر لب بهار توام

کی وصال اختیار خواهی کرد

کی وصال اختیار خواهی کرد

ای که مجبور اختیار توام

ای که مجبور اختیار توام

بوی زنجیر در مشام منی

نام گل بر لب بهار توام

اولین جلوه جنون منی

آخرین فرصت قمار توام

گرچه از شش جهت دچار توام

باز بیتاب و بی قرار توام

از تو هیچم سر فراغت نیست

هرچه آیینه ای غبار توام

هرچه آیینه ای غبار توام

گرچه از شش جهت دچار توام

باز بیتاب و بی قرار توام

انعکاس سبز

از خود چو بیرون می شوم یارم بغل وا می کند

چون خویش را گم می کنم خود را هویدا می کند

در گیر و دار مستی دیشب ربود از من دلی

چشمش گواهی می دهد ابروش حاشا می کند

از خود چو بیرون می شوم یارم بغل وا می کند

چون خویش را گم می کنم خود را هویدا می کند

در گیر و دار مستی دیشب ربود از من دلی

چشمش گواهی می دهد ابروش حاشا می کند

چون پنجه آن آشفته مو از زلف  بیرون می کشد

یک شهر دل در پیچ و تاب طره اش جا می کند

چون پنجه آن آشفته مو از زلف بیرون می کشد

یک شهر دل در پیچ و تاب طره اش جا می کند

در زیر پای بوته ی هرزی شقایق له شده

اما برای ماند سرخش تقلا می کند

در سینه های صیقلی هر لحظه گردد منجلی

کاری که با موسی دمی در طور سینی می کند

آیینه ای دق کرده ام در حسرت دیدار تو

یک انعکاس سبز تو صد عقده را وا می کند

آیینه ای دق کرده ام در حسرت دیدار تو

یک انعکاس سبز تو صد عقده را وا می کند

یک انعکاس سبز تو صد عقده را وا می کند

از خود چو بیرون می شوم یارم بغل وا می کند

چون خویش را گم می کنم خود را هویدا می کند ...

تب و جنون

مبارکت ای صبور شبها به صبح تابان رسیدی آخر

مبارکت ای صبور شبها به صبح تابان رسیدی آخر

ز تن پراکندگی گذشتی به مطلق جان رسیدی آخر

ز تن پراکندگی گذشتی به مطلق جان رسیدی آخر

مبارکت ای صبور شبها به صبح تابان رسیدی آخر

ز تن پراکندگی گذشتی به مطلق جان رسیدی آخر

ز تن پراکندگی گذشتی به مطلق جان رسیدی آخر

سری نداری تنی نداری به غیر خود دشمنی نداری

سری نداری تنی نداری به غیر خود دشمنی نداری

شمیم پیراهنی نداری

شمیم پیراهنی نداری ولی به کنعان رسیدی آخر

شمیم پیراهنی نداری ولی به کنعان رسیدی آخر

مبارکت ای صبور شبها به صبح تابان رسیدی آخر

ز تن پراکندگی گذشتی به مطلق جان رسیدی آخر

ز تن پراکندگی گذشتی به مطلق جان رسیدی آخر

در یچه ای شعله ور گشودی

به عشق و آتش جگر گشودی

ز بستر سینه پر گشودی

 به زیر دندان

                 به زیر دندان رسیدی آخر

شکفته در شعله های خون است

گدازه های تب و جنون است

هزار ابر از دلت برآمد

هزار ابر از دلت برآمد

 به گل به باران رسیدی آخر

تو خواب سرسبز ریشه بوده

بهار فردای بیشه بودی

در ابتدای همیشه بودی

ولی به پایان رسیدی آخر

در ابتدای همیشه بودی